Złoty polski




Pierwsza wzmianka o złotym polskim była w XV wieku. Wtedy powstały złote monety, którymi płacili zagraniczni kupcy i handlowcy. Złoty zaczął stopniowo wchodzić do codziennego życia polaków i w końcu, równał się 30 srebrnych groszy. Złote monety w tym czasie nazywały się "Czerwonymi złotymi."

Później złoty był równy jednej trzeciej talara i nazywany tynf, potem nazwa została zmieniona na monety złotówka o nominale jedna ósma talara. Po rozbiorze Polski, złoty jako waluta prawie nie istniała w obiegu. Jednakże, były próby wykorzystywania złotego jako alternatyw dla pieniądza rosyjskiego, na przykład w 1834 roku jeden złoty był warty tyle samo, co 15 rosyjskich kopiejek królewskich.

Po odzyskaniu niepodległości w ubiegłym wieku, do obiegu został wprowadzona marka polska, a później, w 1924, do użytku ponownie wszedł złoty, który równał się stu groszom.

Po II wojnie światowej złoty znów jest w modzie w Polsce. Pod koniec lat 80-tych ze względu na kryzys gospodarczy w Polsce, zostały wydrukowane banknoty o wartości nominalnej do 500 tysięcy złotych, a w 1993 roku został wydrukowany w nominale 2.000.000 zł.

2000000 złotych

Po osiągnięciu stabilności gospodarczej, Narodowy Bank Polski ponownie określił nominały, w wyniku czego koszt złotego spadł 10 000 razy.

Na dzień dzisiejszy, istnieją monety 1, 2, 5, 10, 20, 50 groszy oraz 1, 2, 5 złotych. Banknoty były drukowane w nominałach 10, 20, 50, 100 i 200 zł.

Banknoty złotego